Kiedy w połowie 2010 roku wytwórnia Sony Pictures ogłosiła najpierw, że zamierza zekranizować powieść Stiega Larssona Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet i później, że wyreżyseruje ją David Fincher, ofiarą czasu padły dwie, potężne grupy ludzi na całym świecie.

Fani książek z serii Millennium i wielbiciele talentu Finchera – bo o nich mowa – rok 2010 spędzili na bolesnym wyczekiwaniu. Adaptacja najlepiej sprzedającej się książki ostatnich lat, w dodatku pod kierunkiem jednego z najlepszych współczesnych reżyserów, miała być arcydziełem, kryminałem wszechczasów, największą przyjemnością widzów od momentu, gdy Chuck Norris zakończył karierę filmową.

A jednak Dziewczyna z tatuażem, która już wkrótce ukaże się na DVD, arcydziełem nie jest. I pewnie można by winić za to Finchera albo doszukiwać się potknięć w scenariuszu, lecz na nic się to nie zda. Błąd tkwi bowiem w samej istocie filmu, to znaczy w powieści.

Stieg Larsson odnalazł wspaniałą formułę dla swojej książki – połączył klasyczny kryminał z dramatem społecznym, śledztwo Mikaela Blomkvista z historią Lisbeth Salander.  Kiedy wypala się napięcie w scenach z Blomkvistem, pisarz gładko przechodzi do opowieści o Salander i czytelnik pierwszej części Millennium nie może się nudzić. W filmie, owa dwuwątkowość, rozbija strukturę opowieści. Zamiast jednej, spójnej opowieści mamy do czynienia z dwiema odrębnymi historiami i Dziewczyna z tatuażem przypomina raczej egzamin z montażu równoległego, niż film gatunkowy. Perypetie Lisbeth Salander, same w sobie ciekawe, nie pasują jednak do warsty kryminalnej opowieści, nie mówiąc już o sekwencji przedstawiającej kradzież Salander, która wydaje się być filmem w filmie.

Dziewczyna z tatuażem była w swym zamierzeniu adaptacją – najważniejsze wątki powieści musiały się w niej znaleźć. Jeśli więc najnowszy film Davida Finchera nie jest arcydziełem, to tylko dlatego, że od początku nie mógł nim być. Schematy, które sprawdzają się w książce niekoniecznie da się bowiem przełożyć na mało elastyczny język filmu gatunkowego.

KW

Nieposłuszny język post pochodzi z: Atominium Specialist Translation Agency - Biuro Tłumaczeń Kraków | Tłumaczenia Kraków

Я всей душей обещала себе посетить эту страну.

Спустя десять лет я сидела в поезде в Улан-Батор:)

На втором курсе я решила воплотить мечты в жизнь. Я только знала, что хочу путешествовать прямо перед себя, не думая о каком-то цели.

Конечно, много раз я воображала себе родину Чингисхана.

Надо помнить, что в ХIII-XV веках  Монголиа явялась самой бальшой имперей в мире.

Из-за ряда военных кампаний, которые начал Чингисхан, а потом продолжали его преемники, границы страны расширились невероятно.

Монгольская империя распростиралась на западе от наших польских земли,  на Русь, Среднюю  Азию  до китайского моря на востоке. Зато на севере от Сибири до Оманского залива и Вьетнама на юге, охватывала около 33 млн квадратных километров. Это действительно потрясающий рекорд потому, что это составляет 22 % общей площади Земли.

Утром, после ночи в путешествии из Улан – Уде в России, я проснулась в городе -красном богатыре (так переводится Улан-Батор из монгольского).

Честно говоря, город на первый взгляд не поражает красатой. Но потом оказалось, что степь и  так называемая „провинция” возместились первое неприятное впечатление.

В Улан-Батор находится однако, несколько жемчужин, которые стоит посетить. Самое большое впечатление на меня произвела первая встреча с буддистской религией.

Гандантэгченлин -самый крупный буддистский монастырь. Tам находится знаменитая 26-метровая статуя бодхисаттвы. В монастыре происходили какие-то молитвы монахов. Первая мысль, которая возникла в моей голове – это ощущение хаоса.

Я всегда представяла себе, что буддизм это религия сосредоточена на созерцании.  Однако, я никогда не бывала в Индии и Тибете, тогда не знаю ли это только признак Монголии ли обшая черта буддизма (надеюсь проверю:)

Следующим интерестым пунктом является площадь Сухэ-Батора, вождя монгольской социалистической революции 1921, с его мавзолеем и зданием парламента.

Обязатетельно надо сфотографироваться с памятником, созданном в честь Чингисхану, который находится у входа в парламент.

Однако, больше всего советую покинуть столицу и отправиться в путешествие в глубь степи.

Мне, к сожалению, не повезло путешествовать на спине коня,  как я хотела, но все таки, этот поход оставил след на всю жизнь.

Скоро я тоже узнала, что в степи даже время течет по-другому. Надо забыть о городе, цивилизации и отрыть ум на встречу с необыкновенной природой, просторем и магией.

В Монголии до сих пор существует шаманизм. Шаман знает ответы на почти  все вопросы. Монголы ценят свою культуру и традиций . Как их предки, они живут в юртах, которые являются символом самобытности народа. Я даже не подозревала, что они так удобны и просторны. Следующей чертой монголов является гостеприимство.

Они всегд а  охотно приглашали нас в свои дома, угощая и старая поговарит ь с нами.

Особенно, помню я один вечер, когда мы останоовили на ноч е вку у очень приятной семьи. Они даже отступили нам свою юрту. Дочь хозяина Урин, ей было около 12 лет, сделала дла меня шерстяного верблуда. До сих пор мой друг смотрит на меня из подоконника.

Монгалиа все еще остается для меня тайной. Мне еще надо мчаться галопом по степи и заблудиться в пустыне Гоби.

Ania Godoj

не дразни духов! post pochodzi z: Atominium Specialist Translation Agency - Biuro Tłumaczeń Kraków | Tłumaczenia Kraków

Czas na myślenie – La Revista espaniola post pochodzi z: Atominium Specialist Translation Agency - Biuro Tłumaczeń Kraków | Tłumaczenia Kraków

Życzenie Adenauera w ogóle nie traci na aktualności – dzisiaj obchodzimy Dzień Europy, czasami nazywany także Dniem Unii Europejskiej. Ustanowiony on został na pamiątkę przedstawienia przez Roberta Schumana planu utworzenia Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. Wydarzenie to miało miejsce 9 maja 1950 roku.

Hasło tegorocznego Dnia Europy brzmi: „Razem silniejsi”, a oficjalny plakat można znaleźć tutaj:

http://ec.europa.eu/polska/news/events/120430_dzien_europy_zapowiedz_pl.htm

Poniżej przedstawiamy projekt autorstwa polskiej studentki z poznańskiego ASP, Marii Milenko, który stał się oficjalnym plakatem Dnia Europy w 2010 roku – napis pod rysunkiem brzmi: „My favourite Mix. People. Places. Cultures”. Całość bardzo nam się podoba

Dzień Europy post pochodzi z: Atominium Specialist Translation Agency - Biuro Tłumaczeń Kraków | Tłumaczenia Kraków

Nowy konkurs Atominium! post pochodzi z: Atominium Specialist Translation Agency - Biuro Tłumaczeń Kraków | Tłumaczenia Kraków

Gdyby w polskiej literaturze szukać dzieł trudnych do tłumaczenia, jedną ze wskazanych pozycji byłaby właśnie książka Masłowskiej. Pisarka oparła bowiem swoją powieść na języku, co nie jest dziwne, jeśli zważymy, że mowa tu o literaturze. Nie w tym jednak rzecz, że jak powiedział Tymoteusz Karpowicz, „każda literatura jest lingwistyczna”, lecz że są książki bardziej lub mniej lingwistyczne – Potop Henryka Sienkiewicza tłumaczy się w miarę łatwo, czego nie można powiedzieć chociażby o dziełach Witolda Gombrowicza. Tłumacz, który zabiera się za Gombrowicza, musi niejako „odbudować” język pisarza w języku, na który tłumaczy – musi znaleźć odpowiedniki stworzonych przez twórcę pojęć. Również książka Masłowskiej należy do kategorii dzieł bardziej lingwistycznych, a zatem trudniejszych do tłumaczenia. Problem, o którym mowa, dotyczy nie tylko przekładów na inne języki, ale także na inne media. Książki lingwistyczne są, co oczywiste, niefilmowe.

W przypadku powieści Masłowskiej sprawa komplikuje się o tyle, że, to co naprawdę ważne i ciekawe, odbywa się tu na poziomie wyczynów językowych – gier, kliszy, neologizmów, kolokwializmów itd. Cóż bowiem pozostaje, jeśli odrzemy Masłowską z języka? Mało odkrywczy pomysł narracyjny i wizja współczesnej Polski, jakich wiele. Inaczej rzecz się ma ze wspomnianym Gombrowiczem – Ferdydurke „bez języka” wciąż jest interesującą historią.

W polskiej kinematografii znajdziemy adaptacje obu książek (Ferdydurke w reżyserii Jerzego Skolimowskiego i Wojnę polsko-ruską w reżyserii Xawerego Żuławskiego). Wbrew pozorom Wojna jest filmem lepszym. Żuławski zdołał bowiem odnaleźć ekranowe ekwiwalenty słownych igraszek Masłowskiej. Reżyser świetnie wyczuł nerwowość i rozbuchanie jej prozy, a następnie sumiennie przełożył je na filmowe instrumentarium – halucynacje głównego bohatera, dziwaczne, groteskowe sceny festynu i potyczek z policją, oniryczną sekwencję przesłuchania, zabawę filmowymi gatunkami. Żuławski odnalazł złoty środek na sfilmowanie słownych skojarzeń i swobodnych asocjacji, które są podstawą pierwowzoru. Można powiedzieć, że Jerzy Skolimowski „odegrał” tekst Ferdydurke przed kamerą, Żuławski dokonał zaś tłumaczenia książki Masłowskiej na język filmu.

KW

Wojna o tłumaczenie post pochodzi z: Atominium Specialist Translation Agency - Biuro Tłumaczeń Kraków | Tłumaczenia Kraków

Postaram się przybliżyć Wam dziś kilka ciekawych genez nomenklatury motoryzacyjnej.

Zacznijmy od najprostszych rozwiązań lingwistycznych – nazywanie dzieła od imienia jego twórcy. Obiekt marzeń milionów – Porsche – wziął swoją nazwę od konstruktora i założyciela marki, Ferdynanda Porsche. Kolejnym podobnym przykładem jest nazwanie znaczącego dla rozwoju firmy modelu Ferrari Enzo od imienia i nazwiska założyciela firmy – Enzo Ferrari. Nie zawsze jednak „imienne” nazwy modeli samochodów odnoszą się do twórców marek czy konstruktorów. Dobrym przykładem jest geneza nazwy najszybszego samochodu świata. Bugatti Veyron swoją nazwę zawdzięcza kierowcy wyścigowemu Pierre’owi Veyronowi, który w 1939 roku wygrał dla fabrycznego teamu Bugatti kultowy wyścig Le Mans.

Inne ciekawe nazwy samochodów zostały wykreowane w taki sposób, aby bezpośrednio wymusić na odbiorcy określone skojarzenia. Modele VW takie jak Golf (od Golfstrom), Passat czy Bora swoją nazwę wzięły od prądów powietrznych występujących w różnych częściach świata – nasuwa to skojarzenia związane z dynamiką i mocą samochodów. Etymologia nazw terenowych modeli Volkswagena też jest ciekawa – VW Touareg, mocna i masywna terenówka stworzona prototypowo jako pojazd fabryczny na rajd Paryż – Dakar, wzięła nazwę od koczowniczego, pustynnego plemienia Tuaregów. Mniejszy z modeli, VW Tiguan, to już zupełnie inna historia. Projektanci tego SUV-a połączyli nazwy dwóch zwierząt, Tygrysa (TIger) oraz iGUANy. Oba te zwierzęta charakteryzują się dzikością, mocą oraz zwinnością – w zamyśle twórców to właśnie te cechy powinny kojarzyć się z omawianym modelem.

Skojarzenia geograficzno-zoologiczne są w branży motoryzacyjnej bardzo często spotykane – istnieje przecież Jaguar czy producent zza południowej granicy, który nazywa się Tatra.

Inni producenci nazwali swoje marki bardziej prozaicznie. Fiat miejskie wersje swoich samochodów nazwał kolejno Cinquecento i Seicento, co w tłumaczeniu z włoskiego znaczy 500 i 600. Paradoksem jest to, że firma zarówno wcześniej, jak i po zakończeniu produkcji Cinquecento produkowała inny model oznaczony jako 500.

Najbardziej fascynującą nazwę ze względu na etymologię ma jednak flagowy polski produkt motoryzacyjny, jakim jest Polonez. Jak wiadomo, słowo to w języku polskim oznacza tradycyjny narodowy taniec opisywany nawet w epopei narodowej jednego z wieszczów. Warto się jednak zastanowić nad tym, jak fakt ten ma się do nazwy samochodu i jakie emocje słowo to miało wywoływać u potencjalnego nabywcy. Zapewne w zamyśle menedżerów FSO chodziło o przedstawienie Poloneza jako symbolu „polskości na drodze”. Jednak moim zdaniem taka nazwa była niefortunna i karykaturalna dla produktu, jakim jest samochód. Każdy z nas przynajmniej raz w życiu (np. na studniówce) tańczył poloneza. Jest to taniec powolny, w którym zginamy kolana, a sylwetka ciała unosi się i opada dostojnie i wolno. I taki właśnie jest, a w zasadzie był, krajowy produkt FSO. Powolny, niedopracowany, ze słabym silnikiem i kiepskim zawieszeniem. Większość z jego kierowców czuła się jak studniówkowi tancerze marzący o tym, aby orkiestra przestała grać oficjalne dźwięki, a zabawa zaczęła toczyć się w żywszych rytmach.

PK

Geneza nazw samochodów post pochodzi z: Atominium Specialist Translation Agency - Biuro Tłumaczeń Kraków | Tłumaczenia Kraków

Wydaje się, że karierą Jerzego Stuhra steruje przede wszystkim twórcza ambicja, która nie pozwala mu spocząć na laurach, ale popycha go do grania w obcym języku bądź prowadzi na drugą stronę kamery. O tych, być może mniej znanych, ale ważnych dokonaniach polskiego artysty warto powiedzieć kilka słów.

Źródło grafiki: stopklatka.pl

Okazuje się, że obok Karola Wojtyły Jerzy Stuhr jest najbardziej znanym Polakiem we Włoszech. Aktor od lat gra we włoskich przedstawieniach teatralnych i filmach. Karierę w Italii rozpoczął na początku lat osiemdziesiątych pod okiem Giovanniego Pampiglione, z którym pracował nad włoskimi przedstawieniami dramatów Witkacego i Mrożka. W 1982 roku wysiłki Stuhra docenione zostały przez włoską krytykę, która przyznała mu nagrodę dla najlepszego aktora obcokrajowca na scenach włoskich. W 1997 roku Jerzy Stuhr dał się poznać we Włoszech jako aktor filmowy i reżyser – Historie miłosne w jego reżyserii pokazane zostały na festiwalu w Wenecji, gdzie otrzymały kilka nagród. Talent oraz językowa sprawność aktora otworzyły mu wkrótce drogę do występów we włoskich filmach. Do najważniejszych osiągnięć w tym zakresie należą jego role w produkcjach Nanniego Morettiego: Kajmanie (2006) oraz Habemus papam – mamy papieża (2011).

W książce Udawać naprawdę Jerzy Stuhr wyznał, że jako reżyser chciałby robić filmy podobne do dzieł Morettiego czy Benigniego – filmy, które wzruszają. Dotychczasowy dorobek polskiego twórcy (Spis cudzołożnic, Historie miłosne, Tydzień z życia mężczyzny, Duże zwierzę, Pogoda na jutro, Korowód) pozwala stwierdzić, że udało mu się to osiągnąć. Filmy Jerzego Stuhra dotykają poważnych tematów, choć nie są pozbawione humoru, podejmują kwestie moralne, ale unikają dydaktyzmu.

Jeśli już mowa o jakiejkolwiek nauce, to najważniejsza lekcja dla widzów Jerzego Stuhra może płynąć z postawy twórcy, który wciąż szuka dla siebie nowych wyzwań.

KW

Artystyczne wyzwania Jerzego Stuhra post pochodzi z: Atominium Specialist Translation Agency - Biuro Tłumaczeń Kraków | Tłumaczenia Kraków

Dążymy do ciągłej zabawy. Chcielibyśmy robić to, co lubimy – nawet praca powinna być dla nas przyjemnością. Dzięki nowoczesnym technologiom staliśmy się bardzo wygodni i zaczęliśmy myśleć według wzoru „rozrywka ponad wszystko”. Bawimy się, tańcząc na dyskotekach, w klubach, grając w kręgle, bilard czy gry komputerowe, i wydaje nam się, że to właśnie dzięki takim czynnościom czujemy się świetnie. Specjaliści dowiedli, że te wszystkie wynalazki kulturowe tak naprawdę nie są nam potrzebne do szczęścia. Osiągnięcie dobrego samopoczucia zapewnia nam właściwie tylko jedno – paplanina. Tak, człowiek musi „gadać”, żeby dobrze się czuć. W każdej kulturze to właśnie mówienie stanowi rdzeń wzajemnego porozumiewania się i zabawy. Zarówno w społecznościach prymitywnych, jak i tych wysoko rozwiniętych język i słowa są elementami, które dają człowiekowi największą przyjemność. Oczywiście trzecim ważnym składnikiem w całej paplaninie, oprócz języka i słów, jest drugi człowiek. Nieważne, jakiej jest płci, nie musi nas uważnie słuchać, ważne, żeby był obok, a my będziemy mówić. Osobom, które są małomówne, wystarczy kilka zdań zamienionych z drugą osobą, żeby poczuć się lepiej, natomiast ci gadatliwi stawiają poprzeczkę nieco wyżej.

Jeśli ciężko Wam uwierzyć w tę teorię, to proponuję poobserwować swoich znajomych, a przede wszystkim samych siebie. Zastanówcie się, czy sam taniec, bez wypowiedzenia ani jednego słowa, jest w stanie uszczęśliwić Was na tyle, że wracacie z imprezy maksymalnie zadowoleni. Zachęcam do obserwacji!

Agata Tuchowska

Paplanina jako jedyny sposób na dobrą zabawę post pochodzi z: Atominium Specialist Translation Agency - Biuro Tłumaczeń Kraków | Tłumaczenia Kraków

EG.

Hiszpania w wersji polskiej post pochodzi z: Atominium Specialist Translation Agency - Biuro Tłumaczeń Kraków | Tłumaczenia Kraków