Dla przeciętnego mieszkańca Europy lub Ameryki Północnej język chiński, japoński i koreański mogą wyglądać podobnie. Na Zachodzie jesteśmy przyzwyczajeni do nauki i spotykania się z językami europejskimi takimi jak hiszpański, niemiecki czy rosyjski, a te bardziej egzotyczne, takie jak języki Dalekiego Wschodu, zlewają się w jedno. Są często uważane za zagmatwane, skomplikowane, a każdy, kto jest na tyle odważny żeby się ich uczyć jest traktowany jako szaleniec. I o ile wszystkie te stwierdzenia nie mijają się z prawdą, języki te różnią się od siebie bardziej niż mogłoby się to wydawać. W tym artykule chciałbym dać ludziom, którzy nie posiadają wiedzy z tego zakresu pojęcie o tym, co czyni znaki chińskie, japońskie i koreańskie różnymi.

Najprostszym sposobem wprowadzenia do tego tematu jest krótka lekcja historii. Dla Azji chiński jest w pewnym rodzaju tym, czym łacina jest dla Europy. Większość języków europejskich zapisywana jest alfabetem łacińskim, ponieważ ludzie mają tendencję do lenistwa i zamiast wymyślić swoje własne pismo wolą pożyczyć cudze i zaadaptować je do swojego języka. Wiele krajów azjatyckich próbowało uczynić podobnie z chińskimi znakami, natomiast różnica tkwi w tym, że o ile łacina jest zapisywana alfabetem, który można w łatwy sposób zmodyfikować za pomocą znaków diakrytycznych czy dwuznaków celem zapisu dźwięków nieistniejących w języku z którego alfabet się wywodzi, znaki chińskie to logogramy, co oznacza, że każdy znak wyraża nie dźwięk, lecz pewne pojęcie. Tak więc o ile znaki chińskie nadają się do zapisu języka chińskiego, nie nadają się specjalnie do zapisu innych języków. Jak na przykład zapisać końcówki czasu przeszłego skoro nie istnieją chińskie znaki wyrażające czas przeszły, ponieważ w języku chińskim nie ma potrzeby ich istnienia?

Nie oznacza to jednak, że inne kraje nie podjęły prób dostosowania znaków chińskich do swoich języków. W rzeczywistości, zarówno Japończycy jak i Koreańczycy próbowali. I zarówno jedni jak i drudzy w pewnym momencie zorientowali się, że nie ma to szans powodzenia. Koreańczycy mieli na tyle szczęścia, że trafił im się bardzo szczodry król, zwany Sejongiem Wielkim. Chciał on zwiększyć poziom piśmienności poprzez stworzenie bardzo prostego alfabetu, którego nawet prosty człowiek byłby w stanie się nauczyć. I cel ten osiągnął. Późniejsi władcy chcieli zakazać stosowania alfabetu, ponieważ chcieli wzmocnić barierę pomiędzy wyższą i niższą klasą i uważali, że wynalazek Sejonga czynił ludzi zbyt inteligentnymi. Mimo to, wynaleziony przez niego alfabet, zwany hangul, jest wciąż używany jako oficjalny system zapisu w Korei Południowej i Północnej. Działa on trochę inaczej niż łacina czy cyrylica – o ile każdy znak oznacza jedną głoskę, nie są one zapisywane po prostu od lewej do prawej, tylko składa się z nich bloki sylabiczne, i dopiero one są zapisywane od lewej do prawej. Oprócz tego, w przeciwieństwie do japońskiego i koreańskiego, koreański używa spacji i znaków interpunkcyjnych w stylu zachodnim. Koreański zapis posiada również okrągłe znaki, nie występujące w logogramach chińskich.

tekst w języku koreańskim

Ścieżka obrana przez język japoński była całkiem inna i jej rezultatem jest system, który nazwałbym zupełnym przeciwieństwem systemu koreańskiego – o ile hangul jest prosty i elegancki, japoński system zapisu jest skomplikowany i pełen udziwnień i nieregularności. Japończycy również stworzyli swój własny system, sylabariusz (system, w którym każdy znak odpowiada jednej sylabie (np. ka, szi czy ju) powstały na podstawie uproszczonych form znaków chińskich używanych do zapisu fonetycznego. Tak naprawdę stworzyli oni dwa sylabariusze – hiraganę, dawniej używaną przez kobiety, i katakanę, używaną przez mężczyzn w oficjalnych dokumentach w formie zapisu mieszanego ze znakami chińskimi. We współczesnym języku japońskim, znaki chińskie są używane do zapisu rdzeni wyrazów (rzeczowników, tematów czasowników i przymiotników), hiragana jest używana do zapisu odmiennych końcówek i słów gramatycznych, takich jak partykuły i zaimki, natomiast katakaną zapisuje się wyrazy obce, onomatopeje i japońskie wyrazy, które nie mają zapisu chińskiego. W rezultacie w japońskim używa się trzech rodzajów zapisu, z których dwa wyrażają dźwięki, a jeden wyraża pojęcia. Mam nadzieję, że to ostatnie zdanie wystarczy do pokazania, dlaczego ortografia japońska jest bolączką zarówno uczniów języka japońskiego jak i samych Japończyków.

Ponadto, znaki chińskie zmieniły się na przestrzeni czasu. O ile Japończycy byli bardziej konserwatywni jeśli chodzi o reformy zapisu, rząd Chińskiej Republiki Ludowej podjął decyzję o wprowadzeniu znaków uproszczonych w połowie XX wieku w celu walki z analfabetyzmem. Jak się okazuje, nawet Chińczycy mają problemy z przyswojeniem chińskich znaków. Jednakże, wciąż toczy się spór na temat upraszczania znaków chińskich, gdyż niektórzy uważają, że jest to próba odcięcia przez rząd ludzi od własnej kultury i historii. W rejonach takich jak Tajwan, Hongkong i Makao znaki tradycyjne są dużo bardziej rozpowszechnione niż uproszczone.

Podsumowując – rozróżnianie zapisu chińskiego, koreańskiego i japońskiego nie jest trudne, jeśli zwróci się uwagę na kilka szczegółów:

我是波蘭人。(tradycyjny)

我是波兰人。(uproszczony)

Chiński – złożone znaki blokowe z prostymi bądź zakrzywionymi liniami.

私はポーランドから来ました。

Japoński – zapis mieszany zawierający zarówno złożone znaki blokowe jak i proste znaki z łukami i pętlami.

저는 폴란드 사람입니다.

Koreański – proste znaki złożone z prostych linii i okręgów, spacje i znaki interpunkcyjne w stylu zachodnim.

Wybranie odpowiedniego języka docelowego spośród japońskiego, chińskiego i koreańskiego jest nie lada wyzwaniem😊

(F.B)

***

How Eastern Asian Languages Differ in Writing

Are you thinking of translation into Chinese or Japanese? To an average person from Europe or North America, Chinese, Japanese and Korean may all look similar. Westerners are more used to studying and coming into contact with European languages like Spanish, German, or Russian, and the more exotic ones, such as Eastern Asian languages, all seem to blend together. They tend to be considered confusing, complicated, and anyone bold enough to study them crazy. And while all these statements may be true, these languages definitely differ more than meets the eye. In this article I would like to give people with no or little knowledge about the topic a general idea of what makes Chinese, Japanese and Korean characters different.

The easiest way to introduce this topic is with a short history lesson. Chinese language to Asia is kind of what Latin is to Europe. Most European languages use the Latin alphabet, because people tend to be lazy and instead of coming up with their own writing system they would rather just borrow an existing one and then adapt it to their own language. Many Asian countries attempted to do the same with Chinese characters, however the difference is that while Latin is an alphabet and can be very easily modified with diacritics or digraphs to write down any sounds absent in the original language, Chinese writing is a logography, meaning each character expresses an idea rather than a sound. So while Chinese characters work well for Chinese, they don’t really work for other languages. I mean, how can you write down things like past tense suffixes, if there are no Chinese characters expressing past tense, since Chinese has no need for such characters?

That doesn’t mean that other countries haven’t tried adapting Chinese writing. In fact, both Japanese and Korean languages have. And both realized at some point that it simply just doesn’t work. Koreans were lucky enough to have a very generous king called Sejong the Great. He wanted to improve the literacy rate by inventing a very simple alphabet that even the simple folk could learn. And he succeeded. Later rulers wanted to ban the alphabet because they wanted to reinforce the barrier between the upper and lower classes and they felt Sejong’s invention made people too smart. However, the alphabet he created, called hangul, is still used as the official writing systems of Korean in both South and North Korea. The way it works is a bit different from alphabets like Latin or Cyrillic – while every character stands for one sound, they aren’t just written left to right, but rather assembled into syllable blocks, which are then written left to right. Apart from that, unlike Chinese and Japanese, Korean uses spaces and Western-style punctuation. It also features circular characters absent in the Chinese logography.

The path that Japanese took was quite different and resulted in a system which I would consider the polar opposite of Korean – while hangul is simple and elegant, the Japanese writing system is convoluted and full of strange quirks and irregularities. The Japanese, too, invented their own writing system, a syllabary (a system in which each character stands for one syllable like ka, shi or yu) developed from simplified forms of Chinese characters used for their pronunciations. In fact, they developed two syllabaries – hiragana, historically used by women, and katakana, used by men in official documents in a mixed script with Chinese characters. In Modern Japanese, Chinese characters are used for word roots (nouns, verb and adjective stems), hiragana is used for conjugatable endings and function words such as particles and pronouns, and katakana is used for loan words, onomatopoeia and Japanese words not covered by Chinese characters. Ultimately Japanese ended up with three writing systems used concurrently, two of which are used to represent sounds and the third used to represent ideas. I hope that last sentence is enough to give you an idea of why Japanese writing is a pain to study for both learners of Japanese and Japanese people themselves.

In addition, Chinese characters has changed over time. While the Japanese were more conservative with spelling reforms, the government of the People’s Republic of China decided to introduce simplified characters in the mid-20th century to improve literacy. As it turns out, even Chinese people found Chinese characters difficult. However, there is an ongoing dispute on the subject of simplifying Chinese characters, with some people believing that it is an attempt by the government to cut people off from their culture and history. In areas such as Taiwan, Hong Kong and Macau, traditional characters are more commonly used than simplified ones.

In conclusion, differentiating between Chinese, Korean and Japanese is not difficult if you look at a few details:

我是波蘭人。(traditional)

我是波兰人。(simplified)

Chinese – complex, blocky characters with straight or curved lines.

私はポーランドから来ました。

Japanese – mixed script with both blocky, complex characters and simple ones with curves and loops.

저는 폴란드 사람입니다.

Korean – simple characters made of straight lines and circles, spacing and Western-style punctuation.

That’s why you need to be careful when choosing your target language for translation into Chinse or Japanese or Korean. Don’t confuse them!:-)

(F.B)

Call Now ButtonPomożemy w tłumaczeniu.Zadzwoń
Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial
LinkedIn
LinkedIn
Share
Instagram
RSS